Historia pożywienia

Historia pożywienia

Ludy, żyjące na tym stopniu rozwoju, nazwano społeczeństwami
zbieraczy, ponieważ zbieranie było jedyną formą
zaopatrywania się w pokarm roślinny. Przy tym pierwotnym
sposobie zdobywania pożywienia — jedynym narzędziem
pracy były ręce ludzkie. W wyjątkowych tylko wypadkach
dopomagali sobie zbieracze prymitywnymi przyrządami,
np. za pomocą kija strząsali owoce z wysokich
drzew, lub wzdłuż kłosów przesuwali sita, do których wpadały
dojrzałe ziarna. Liczba zbieranych roślin była bardzo
znaczna: przeszło sto roślin zbierano w Europie już w zamierzchłych,
przedhistorycznych czasach. Skup pszenicy odbywał się na zasadzie wymiany towarów.

Między innymi nasionami zbierano również ziarna traw.
Wygodnie było zbierać nasiona roślin, rosnących gęsto jedna
przy drugiej, a właśnie trawy tworzą nieraz zwarte zespoły;                                  znacie przecież łąki, pokryte zwartym dywanem
traw, widzieliście może na nadmorskich piaskach łany wydmuchrzycy
o sinoniebieskich liściach i słyszeliście z pewnością
o bujnych trawach, pokrywających rozległe stepy.
Ziarna traw, jako pokarm roślinny, wyróżniają się wieloma
cennymi zaletami. Zawierają one dużo mączki, która
stanowi ważny składnik odżywczy i ważne dopełnienie pokarmu
zwierzęcego; poza tym ziarna wielu traw są duże
i łatwo można zebrać większe ich zapasy. Ponieważ zaś nie
psują się prędko, dadzą się przez dłuższy czas przechowywać.
Ziarna zbóż pozwalają więc na zgromadzenie wielkich
zapasów, które dzięki znacznej zawartości mączki zawierają
w tej samej objętości więcej składników odżywczych
niż jakiekolwiek inne części roślinne.

Nie dziw więc, że wśród wielu innych pokarmów roślinnych
ziarna traw zdobyły sobie z czasem przodujące
miejsce. Prastary zwyczaj zbierania utrzymał się do dziś dnia
w krajach o wysokiej cywilizacji i kulturze. I my korzystamy
z darów otaczającej przyrody: idziemy do lasu na
poszukiwanie grzybów, zbieramy poziomki i czarne jagody
lub wspinamy się przez gąszcza zielonych gałęzi po laskowe
orzechy.

Sytuacja w Polsce

W Polsce do niedawna jeszcze zbierano ziarna manny.
Zwyczaj zbierania manny posiada za sobą tradycje wielu
minionych pokoleń, toteż przenosi nas w daleką przeszłość,
kiedy „dzikie żniwa” stanowiły ważny sposób zaopatrywania
się w pożywienie roślinne. Cena żyta również miała znaczenie na spożywanie pokarmu. Manna jadalna jest
to duża trawa o sinawych liściach, z długą i wąską wiechą;
rośnie pospolicie nad brzegami naszych rzek i w wilgotnych
rowach. Ziarna jej są mniejsze i kilkadziesiąt razy lżejsze
niż ziarna naszych zbóż, lecz łatwość wytrząsania ich
umożliwia uzbieranie większych zapasów

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *